10 Aralık 2011 Cumartesi

ilk cümleyi kurmakta hep zorlaniyorum.
kimseyle konusamadigim bi dönemdeyim sürecteyim sanki yani herkesle konusuyo gibiyim fakat kimseyle konusmuyorum adam akilli
hep icimde kaliyo ama ya..
annem beni hep icine kapanik olmakla suclardi bende icimden ben mi ya yok artik falan derdim ama sanirim herzamanki gibi yine hakli
simdi birine anlatsam aferim demicegi icin kimseye bisey anlattigim yok dogru düzgün
cünkü insanlarin ne diceklerini biliyorum ve inanin ihtiyacim olan en son sey sizin ögütleriniz
cünkü bu da bigün bitse ben demistim le gelmicek mi herkes
hatta suanki sürecte arkasini dönüp giden olucak
arkamdan gerizekali diyen olucak
kimse beni anlamicak
bende zaten kimsenin anlamasini beklemiyorum cünkü bende anlamiyorum
zamaninda yedigim bi bokun aynisini yiyorum
ve durduramiyorum yani cidden aptalim evet kabul
ama sevgilim olmasini istediklerim hep cok uzakta olmasinda bi sucum yok ben bilerek birsey yapmiyorum
sadece aradigim yakinimda degil.hepsi bu.
yakininda birini bul demek o kadar kolay ki.siz demeyin zaten ben cok dedim.
olmadi,olmuyo yani.
hatalar yapiyorum farkindayim ama diyorum ya durduramiyorum diye
herkesin hata olarak adlandirdigi biseyin güzel olabilitesini mükemmel olabilicegini görüyorum ben oyüzden o yöne ceviriyorum kafami yüregimi falan
herseferinde daha imkansizlastiriyorum herseyi
daha uzaklara gidiyorum
bedenimin nerde oldugu önemli degil
suan ruhum cikti bedenimden resmen rest cekiyor bana
kendi kendime celisiyorum
öncelikli sorunum kendimim sonra su igrenc mantiksizligim.
hep birini bekliyorum
birseyi bekliyorum
mutlulugu bekliyorum
daha ne kadar?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder