15 Mart 2011 Salı

Babasinin serefsizi.

Ben ne zaman Jehan Barbur dinlesem seni düsünürüm.Ya bittin,sevmiyorum seni...ama cok yanlis yaptin cok...
Ben seni seviyordum ya...cidden seviyordum...rüyama giriyordun mesela... hayal kuruyordum en mutsuz animda... olsun diyordum, olsun simdi mutsuzum, ama onun yaninda oldugumda biticek bu iskence. biticek hersey, sarilicak bana, saricak beni, koricak herkesten...laf ettirmicek bana,cok sevicek beni, gözleri bana bakacak.. birtek bana.
Olmadi ya...yapamadik.
Ne sardin, sarmaladin ne de gözlerin bakti bana, böyle sevgiyle.. dolu dolu...
Simdi resimlerine baktigimda karsimda bir yabanci var..sanki hic sevmemisim ben sanki seni hic tanimamisim gibi...Sen sanki bi arkadasimin arkadasiymissin da ben de tesadüfen resimlerine bakiyormusum gibi..

Yok aklim almiyor sen nasil yaparsin bunu?Hadi bana bunu yaptin,peki ya "o"na?
Hem o hem ben nasil kaldirdi icin bunu?Sen nasil ikimizede "seni seviyorum" dedin?

Tamam anladim,sonucta olan bana oldu,sen devam ettin,o devam etti.
"Seni seviyorum" yalani benim,gercegi onunmus.



Uzaktan bakilinca yalanciya benziyordun
Ama ben sana cok yakindan bakmisim...hem ben de miyopluk da var...secememisim...yine cürük elma bana kalmis.

Nefret ettigin babandan daha adi ciktin sen.
En korktugun basina geldi iste,babanin oglusun.Gurur duy serefsizliginle!

2 yorum: