19 Şubat 2011 Cumartesi

Mutluluk,yazin geliyosun.Sonbaharda terkediyorsun.

Eskiden dertlestigim birileri vardi...hep vardi...simdi kimse dinlemiyor,anlatmiyor. Ben de susmak zorunda kaliyorum,kisa cümleler kurup konuyu kapatiyorum. Zaten karsimdakinin bu bile umurunda olmuyor. Benim en sevdigim fotograf kareleri hep yazdan...Bilmiyorum neden ama ben yazin hep cok mutluyum hep cok güzelim.Gibi geliyor.Yazin cok mutsuz bir günümle kisin mutlu bir günüm es deger...Kis benim icin o kadar kötü,yaz ise mükemmel Bir kere bahar gelince bile sadece hava güzel diye mutlu olabiliyorken. Bazen cok yalniz oldugum icin isyan edebiliyorum.Sessizce. Hic beni cok üzen birinin karsisina en cok üzüldügüm zamanda en cirkinligimle en mutsuzlugumla en aglak halimle gecmedim. Yine sessiz üzüldüm.Onlar hic duymadan. Simdi ugruna aglicak biri bile yok,iyi mi kötü mü bak bunu bilemedim. Zaten kime deger versem,birazcik sevsem. Korkup kaciyor. Ya da sadece kaciyor. Keske kis boyu uyuyabilme sansim olsa.Yazin uyansam,hersey yine güzelesse,cicekler acsa,agaclar meyva verse,ve ben yine cilek yemekten biksam. Sicaktan bikmak istiyorum,yine yazligimizda o "igrenc" sikici geceler gelsin istiyorum. Her aksam tek derdim bugün ne giysem,ne yapsam,ne yesem olsa Ve her öglen misir yiyerek güneslensem. Etrafimdaki insanlar hep nese saciyorken,nasil oluyoda ben böyle mutsuz olabiliyorum anlamiyorum. Annem de anlamiyor...O da eski beni cok özlüyormus.Gözlerinden anladim onun da. Uyusam uyansam ve sana gelsem diyorum...?
Söz bu sefer trip yok.

Sana pisliksin de demicem.
Öyle olsan bile.

Ama seni cok sevdigimi hep saklicam.

Kendimden bile.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder